Gizaki lotsatuen deiadarrak

Julen BIGURI

Animali lotsaturik ez zegoen atzo Bilboko Kafe Antzokian. Baina putzu ilunetako deiadar eta akorde bikainak entzun ziren. Kanpoan kontzertu zaratatsua eta oihuz betea izango zela zioen gazte batek, baina bagenekien zertara etorri ginen. Ikusleen artean, eta Bidehuts disketxeko ia musikari eta lagunen artean, musika grina sentitzen zen, urduritasun txiki bat. 22:00etan Jupiter Jon-en kideek hasiera eman zioten ikuskizunari. Erritmo biziz hasi ziren oihaneko narrazioekin: "Errege anfibio" eta "Stenway isats-pianoa oihanaren erdian".

(Jupiter Jon Kafe Antzokian, Noiz Agenda)

Taldekide guztiek Pleistozeneko astelehenak-eko abestiekin emanaldi paregabea eman bazuten ere, Joxe Caballero baxujolearen punteoak eta Aida Torresen erritmo eta kantu biziak izan ziren kontzertuko piezarik garrantzitsuenetarikoak. 

(Lisabö Kafe Antzokian, Noiz Agenda)

Ondoren Lisabö agertu zen eszenatokian, eta "Oroimenik Gabeko Filma" abestiko lehen akordeekin bereganatu zuten ikusleen gehiengoa. Gero, "Ez Zaitut Somatu Iristen" etorri zen, eta hurrenkera zorrotz bat jarraitzen ari zirela eman zuen. Hala ere, ez genuen diska bere ordenean entzun, Ezarian eta Ezlekuak disken kantu famatuenak interpretatu zituzten. Javi Manterola eta Karlos Osinagaren garrasi eta diskurtsoek emozioak piztu zituzten ikusleengan, agian Durangon eskaini zuten kontzertuan baino gehiago. Edo agian ez, batzuei Bilboko Kafe Antzokiaren "etxekotasunak" sortu zizkigun emozio horiek.

Emanaldia ezin hobeago amaitu zen, akorde gogor batzuen ostean ixiltasuna airean utziz. Ixiltasun krudel eta bitxia. Eta gero, txalo zaparrada. Barrezka eskertu zuen Karlos Osinagak ikusleen erantzuna, eta besterik gabe, amaitu zen kontzertua. Baina airean jarraitzen zuten gizaki lotsatuen deiadarrak. Edo gure lokatz-putzuetan barrena gora eta behera, ez nago ziur.

Eskandinaviako pop koloretsua

Julen BIGURI

Iparraldean, hotz egiten duen leku horretan, gehienak errubioak diren lurraldeetan, Danimarkan musika elektronikoan trebeak dira, eta horren adibide The Asteroids Galaxy Tour da. The Ting Tings eskandinaviarra askorentzat, eta ska, pop eta psycodelia nahasten duten artistak besteentzat, famatu bihurtu dira kanpaina publizitario anitzen bidez.

iPhod Touchen kanpainarekin hasi zen haien gorakada, "Around the Bend" kanta erabili zutenean. Gero, Heinekenek erabili zuen "The Golden Age" abestia spot baterako, eta fan kopurua handitu zen. Hala ere, "The Sun Ain't Shining No More" kantarik onena dela esango nuke, eta ez zutela kontsumismo mundu horretan sartzeko beharrik, bakarrik lortuko zutela fama.

Berria, hala ere, beste bat da, bigarren albuma argitaratu berri baitute: Out of Frequency. Azken diska honek kanta elektroniko gehiago dakartza, askotan pop eta ska ikutuak atzean utziz. Beraz, The Ting Tings gustoko baduzue, azken diskarekin saiatu, eta indiearen amorratuak bazarie, Fruit diska entzun.

Eta danimarkako taldeak zer du beste taldeek ez dutena? Abesti Tarantinianoren bat, hortik nonbaitik, baina psycodelikoagoak, Kill Billen agian agertu ahal zitekeena. Azken finean, kolorea dute iparraldekoek, beste edozeinek islatu ezin dituzten koloreak, alegia.

New Jerseyko zaratarik onena

Julen BIGURI

AEBko Atlantikoko kostan, zehazki, New Jerseyn, auzo aberatsen eta parke zabalen artean underground mugimendu handia dagoela esan da askotan. Guk Titus Andronicus taldearekin baieztatzen dugu hori. 2005ean sortu zenetik, 20 taldekide ezberdin izan dituztela esaten da ere, eta Liam Betson abeslariak "talderik monotonoena" dela dio barrezka.

Indie eta punk musika lo-fin jotzen dute, etsipenez garrasika batzutan, eta alaitasunez besteetan. Izena Shakespearen lan famatutik atera zuten, eta tragedia ezaguna komedia ezezagun bihurtzeko premia hartu zuten.

Hasieratik basakeriatzat hartu dute askok (Pitchfork aldizkariak adibidez) estatubatuarren musika, baina haiek harro daude "munduko talderik gogaikarriena" izateaz. Gainera, norbaitek "abortu sonikoa" zirela irakurri zutenean oso barregarria izan zela diote.

Duten diskografia luzetik album bakarra aukeratu beharko banu, The Monitor izango lirateke, taldearen zarata polit horren isladarik onena. Eta abestiren bat badago, sarrera honetan aurki dezakezuen lehen bideoa da: "No Future Part Three: Escape From No Future".

7. artea: Die Antwoord-en bizarrismoa

Julen BIGURI

Die Antwoord (Erantzuna afrikaans-eraz) taldea hitz bakar batean definitzeko `bizarre´ hitza baino ez zait burura etortzen. Freakismoa, agian. Izan ere, Hegoafrikatik datorren hip hop taldeak oihartzun handia izan du ikusentzunezko munduan, onera eta txarrera begira. Hasteko, Yo-Landi Vi$$er, Ninja eta DJ Hi-Tek taldekideek afrikaans hizkuntzarekin jolasten dute, apartheidean sekulako indarra izan zuen hizkuntza. Gainera, hegoafrikarrek gizakiaren primitibotasuna aldarrikatzen dute, mugarik gabe askotan. Hori dena gangsta filosofiarekin nahasten dute, eta emaitza ikaragarria da.

"Zef Side" taldearen lehen hit-a izan zen, eta interneten gogor jo zuen. Askorentzat barregarria zena, arte iraultzaile hutsa zen besteentzat. Eta hortik jaio zen Die Antwoord, zibernauten polemiketatik. Bideo horretan gainera, hegoafrikako suburbioetako giroa ikusi dezakegu.

Dudarik gabe, estetika gangsta eta bizarro horren atzean, diseinu lan handia dago bideo honetan. Musika landuagoa ere agertzen zaigu, nahiz eta batzuk ez dugun hip hop mota hau gehiegi jasaten. Aipagarriena Leon Botharen agerpena da, progeria gaixotasuna zuen Lurmutur Hiriko artista famatua, urte bat pasata hil zena.Ikusentzunezko pieza honek sekulako oihartzuna izan zuen ere interneten, eta horren ondorioz Interscope Recordsekin sinatu zuten kontratua (Eminem, 50 Cent eta Lady Gagaren disketxea).

"Evil Boy" bideoan Wanga abeslari polemikoaren agerpena daukagu, adingabeen abusuari buruz kantatzen. Agertzen den estetika "Enter the Ninja" bideoaren antzekoa da, baina ilunagoa. Noski, interneten agertu zenean boom izugarria sortu zuen eta polemika anitz sortu zituen.

Taldearen azken singlea da "I Fink U Freeky", eta aurreko bideoen estetika ilun eta primitiboa jarraitzen du. Musikan melodia gehiago aurkitzen dugu, baina betiko ibilbidea jarraituz.

Azken bideo hau, "Umshini Wam", Harmony Korine zuzendari famatuak egin zuen 2010ean. Zuzendariaren ustez, "askotan Die Antwoordeko kideek animalien eta gizakien arteko mugarik ez dute ezagutzen, eta hori nire diskurtsoaren parte izan da beti".

Musika aldetik ez nuke taldea aipatu ere ez egingo, baina taldeak sortu duen oihartzuna eta estetika ikusita, Die Antwoordek bere lekua hartu duela esango nuke, eta eroso baino erosoago ibiliko direla leku ilun eta bizarro horretan.

Touché Amoré-ren hardcore zintzo eta arina

Julen BIGURI

Touché Amoré AEBko mendebaldeko kostatik arin baina zintzotasunez etorri zaizkigu, hardcore punkaren indar guztiarekin alegia. Badirudi, gainera, ROCKZONE aldizkariko azalean agertu zirenetik indar gehiagorekin datoztela. Izan ere, askoren aburuz 2011ko artelanen artean onenetarikoa da Parting the Sea Between Brightness and Me albuma. Gaur egungo hardcore  amerikanoaren eszenan erreferentzia bilakatu direla argi daukagu behintzat.

Rise Againsten antza dute, era batean edo bestean, eta haiekin ibiliko dira hurrengo bi hilabetetan europako tourean. Hala ere, punk musika alde batera uzten dute askotan screamora jotzeko. Gainera, haien erreferentzien artean Converge eta Raein screamo taldeak agertzen dira behin eta berriro.

Kaliforniarren bigarren diskari pegarik bilatu behar bazaio, iraupena da aurki dezakegun bakarra. Alde batetik, abestien laburtasunak taldearen indarra eta arintasuna definitzen du, baina, bestetik, 20 minutu luzeko diskaz gozatu ostean, gosez geratzen da entzulea.

B-Flat: Rock 'n' rollaren salbatzaileak?

Julen BIGURI

Rock 'n' rolla hilda dagoela Euskal Herrian? Itxoin, eta emaiezu denboratxo bat B-Flat taldeari. Izan ere, gogor hasi dira Bilbotarrak jazza eta rock 'n' rolla nahasten. Sortu zenetik urte bat ez da pasa eta jadanik Banden Lehiaren finalera heldu eta maketa grabatu dute.

(Argazki guztiak Jone Aurtenetxek ateratakoak dira)

Baina zergatik dira promesak gazte hauek? Rock 'n' roll arima daukatelako, noski. Taldearen Twiterrean agertzen denaren arabera, "kritikarien ustetan historia osoko rock 'n' roll talderik onena" omen dira. Kontzetuetan, gainera, umiltasuna erakusten saiatzen dira honelako esaldiekin: "B-Flat gara eta patuak rock 'n' rolla salbatzeko batu gaitu". Dudarik gabe, Liam Gallagherren eragina hor nonbait dago.

Abestiei dagokionez, "Sunny Days", "New York" eta "Come on" dira aipagarrienak. Lehena, abesti alaia da, printzipioz, udako egunen batean kantetan ibiltzeko aproposa. Hala ere, sexuari, drogei eta rock 'n' rollari eginiko oda bat dugu akorde eguzkitsu horien atzean. "Come on", ordea, taldearen handitasun nahia begi bistan uzten du, eta gogor entzuten dugu rock 'n' rollari, gutxienez, urte batzuk geratzen zaizkiola.

Heima: Islandia, Sigur Rósen eskutik

Egoitz INGUNZA

Azkenaldian ezin izan dut sarrera berririk idatzi, arrazoi ezberdinak direla eta. Baina, hainbat astez bloga Biguriren monopolio bihurtu ostean, hemen naiz berriro ere. Gaurkoan gainera, ez dut musika talde bati buruz idatziko zuzenan. Sarrera honetan, Heima dokumentalari buruz arituko gara.

Heima (etxea islandieraz) 2007an argitaratutako dokumentala dugu. Bertan, Sigur Rós post-rock taldeak bere sorterria den Islandiar zehar egindako biraren gorabeherak azaltzen ditu. Dean DeBloise kanadiarrak zuzentzen du filma.

2006ko uda da eta Sigur Rós taldeak Takk... diskoa aurkeztuz egin duen mundu bira luzeari amaiera eman nahi dio Islandian. Horretarako, taldeak zortzi kontzertu emango ditu bere sorterrian, guztiak dohainekoak. Kontzertu gehienak herri txikietan dira, ohikoak ez diren tokietan, arrantza-fabrika abandonatu batean, adibidez.

Filma aurrera doan heinean konturatzen gara Sigur Rós eta bere kontzertuak oso garrantzitsuak direla Islandia bezalako aberri txiki batentzat. Jende asko hurbiltzen da eurak ikustera. Taldea ikusteko parada aitzakiatzat hartuta, lagunekin eta familiarekin batzeko bilgune bihurtzen dira Sigur Rósen kontzertuak.

Musikaz aparte, Islandiaren egoera nola ikusten duten azaltzen dute taldeko kideek. Oso ezezaguna zaigun herrialdea da, eta ipar Europako herrialde asko bezala ongizatearen paradigmatzat hartzen dugu, eta mitifikatzen dugu. Baina, Heimak benetako Islandia azaltzen saiatzen da. Azaltzen, eta salatzen. Landa-guneak guztiz hutsik, industria abandonatuak, garai hobeak bizitako tokiak agian.

Ekologismo kutsua ere badu dokumentalak. Aurrerakuntzaren izenean gune naturalen suntsipena  salatzen baitu. Hori delitua ez bada, izan beharko luke. Hare gehiago Islandian, munduko argazki natural politenetarikoak dituen aberrian. Heimak guzti hori erakusten du, Sigur Rósen abestiak erabiliz. Islandiaren soinu banda, alegia.

Filmatua izan den patxada eta lasaitasunez ikusteko dokumentala da Heima. Begiek, belarriek eta arimak gozatzeko.


Hemen duzue dokumentalean agertzen den abestietako bat, Untitled #1 (a.k.a Vaka). Taldeak duen abestirik ederrena ez bada, gertu dago. Zuzenean, bertsio akustikoan, urtegi baten eraikuntzaren kontra egindako protesta-kontzertu batean.