Touché Amoré AEBko mendebaldeko kostatik arin baina zintzotasunez etorri zaizkigu, hardcore punkaren indar guztiarekin alegia. Badirudi, gainera, ROCKZONE aldizkariko azalean agertu zirenetik indar gehiagorekin datoztela. Izan ere, askoren aburuz 2011ko artelanen artean onenetarikoa da Parting the Sea Between Brightness and Mealbuma. Gaur egungo hardcore amerikanoaren eszenan erreferentzia bilakatu direla argi daukagu behintzat.
Rise Againsten antza dute, era batean edo bestean, eta haiekin ibiliko dira hurrengo bi hilabetetan europako tourean. Hala ere, punk musika alde batera uzten dute askotan screamora jotzeko. Gainera, haien erreferentzien artean Converge eta Raein screamo taldeak agertzen dira behin eta berriro.
Kaliforniarren bigarren diskari pegarik bilatu behar bazaio, iraupena da aurki dezakegun bakarra. Alde batetik, abestien laburtasunak taldearen indarra eta arintasuna definitzen du, baina, bestetik, 20 minutu luzeko diskaz gozatu ostean, gosez geratzen da entzulea.
Diska berria argitaratu du Enter Shikari-k: A Flash Flood Of Colour. Bost urte daramate ingelesak post-hardcore elektronikoarekin 2007an haien lehen diska atera zutenetik (Take to the Skies). Ibilbide nahiko argia izan dute hasieratik, urteak joan ahala elektronikorantz gehiago jo baitute, brometarako eta jaietarako gogorik galdu gabe. Gainera, azken diska honetan post-hardcorea gutxiago landu dute.
Hala ere, bitxia da ingelesek albumean bideratu duten ikuspuntua: politikaren kontrako aldarrikapenez beteta. Roughton "Rou" Reynolds-en hitzetan, "politikari bizkarra emateko garaia iritsi da, teknologia berriekin mundu askoz hobea lortu dezakegu". NME aldizkariak egindako elkarrizketa batean, adibidez, Rouk Aldous Huxley-ren Brave New World (1932) nobelaren fikzioarekin txantxetan aritzen da, errealitatearen eta fikzioaren mugarekin gehiegi jolastuz.
Momentuz, diskak ez ditu kritika txarrik jaso, nahiz eta batzuk taldeko hasierako post-hardcore zaratatxua faltan bota. Pertsonalki, ez da diska txarra, baina lehen diskarekin konparatuz, ez dauka zerikusirik. "Sssnakepit" eta "Arguing with Termometers" kantek baino ez dute xarma pixka bat ene iritziz. Hala ere, musika elektronikoaren jarraitzaile sutsuek maitatuko dute album berri hau.
Oso interesgarria suertatuko zaizue albumaren making of-a taldearen jarraitzaile amorratuei:
Gaurko honetan diskak alde batera utzi eta ikusentzunezko munduan sartuko gara, Pulled Apart By Horses-en bideoklipak aztertzen, alegia. Leedseko (Ingalaterra) taldeak post-hardcorea eta indie rocka nahasten ditu. Britainarrek album bakarra dute argitaratuta: Pulled Apart By Horses (2010)izenekoa. Hala ere, 2012ko urtarrilaren 23an Tough Love plazaratuko dela adierazi dute.
Hona hemen haien sei bideolipak, zein baino zein bitxiagoa:
"Meat Balloon"izeneko kanta honekin grabatu zuten haien lehen bideoklip ofiziala. Ikusten denez, estetika hardcorea lantzen dute, betiere umorearekin eta koloreekin jolastuz.
Biffy Clyro taldearekin egin zuten bira internazionalean Ferry batean bidaiatzen zeudela, "I've Got A Guestilst To Rory O'Hara's Suicide" abestiaren bideoklipa egitea bururatu zitzaien. Orduan, kamara hartu, mozorratu eta show-ari hasiera eman zioten. Emaitza: bideo barregarri eta entretenigarria.
Seguruenik, taldearen bideoklip onena da "Back To The Fuck Yeah"ren ikusentzunezko pieza. Edgar Allan Poeren estetika eta hardcorea batera datoz eskutik film honetan. El projecto de la Bruja de Blair pelikula burura datorkigu askotan muntaia zoragarri hau ikustean.
Niretzat diskaren kantarik hoberena den "High Five, Swan Dive, Nose Dive"ekin film bikaina sortu du britainiako taldeak. HDn hartutako bideo txiki ezberdinekin ia 3 minutuko artelana sortu dute. Kolorearen eta argiaren trataeraz gain, aipagarriena plano generalen eta plano oso hurbilen txandakatzea da. Gainera, irudien abiadura musika dramatizatzen du, gero eta abesti politagoa sortuz.
"Yeah Buddy"rekin bideorik bitxiena egin dute. Printzipioz loturarik gabeko irudiek muntai azkar eta harrigarria sortzen dute. Duda barik post-hardcore taldeak umorearekin planteatzen digu suntsiketaren inguruko bideoklip interesgarri hau.
Grabatu duten azkenengo bideoklipa da "I Punch A Lion In The Throat" abestiarena. Ikusentzunezko sei piezen artean txarrenetarikoa da, amateur eta irudi zikin ikutua dela eta. Noski, taldeak nahita erabili ditu errekurtso horiek, baina emaitza zalantzagarria da. Hala ere, txandakatzen dituen irudiak eta telebistaren ikutu hori izanda, batzuk gizartearen kritika polita ikusten dute, nahiz eta ez oso landua izan.
