7. artea: metalaren gorena

Julen BIGURI

7. artera bueltatzen gara gaurkoan, metalaren gorenera, hain zuzen ere. Gaurko lau taldeak  Estatu Batuetako metal komertzialaren barruan daude sartuta, eta seguruenik, ezagutuko dituzue. Hala ere, haien film zoragarriek leku bat behar zuten blog honetan.

Ikusi eta entzun, hauek dira metalaren gorenak:

Deftones talde estatubatuarraren "Minerva" kanta dugu lehena. Stephen Carpenterren akorde gogorrek, Chi Cheng-ren baxu erasokorrak eta Chino Morenoren ahotsak lortutako klimax luzea da Deftones (2003) album sarituaren hirugarren abestia.

Bideolipa Kaliforniako hegoaldean grabatu zen hare-ekaitz batean. Taldeko bateriak, Abe Cunninghamek, grabaziorik nazkagarriena izan zela aitortu zuen, baina emaitza ikusita, merezi izan zuela gau horretako hare-ekaitza jasatea.

Gu, bitartean, desertuko plano zoragarrien artean geratuko gara hegan egiten, Chino Morenoren ahotsak gidatzen gaituen artean.

Incubus taldea ere Kaliforniatik dator, haien bigarren diskarekin (S.C.I.E.N.C.E., 1997) argitaratu zen metal erasokorrarekin, "A certain shade of green", hain zuzen ere. Kultur aniztasunak daukan aberastasunaren adibidea da talde estatubatuarra, izan ere, lehenengo momentutik hasi ziren munduko soinu guztiekin nahastutako rock  eta metal alternatiboa sortzen.

Bideoklipa (hemen eskuragarri) drogen psikodeliarekin gizarteari egindako kritika izateko asmoa zutela adierazi zuen Brandom Boyd abeslariak. Emaitza, ordea, LSD gehiegi hartu ondoren, 2012ko apokalpsiaren berri ematen digun metal erasokorreko filma da.

KoЯn taldearen abesti famatuenetarikoaren bideoklipa dugu gaur aztergai: "Freak On A Leash". Follow the Leader (1998) diskarako egindako umeak agertzen dira filmaren animazioetan. Ondoren, bala bat gidatzen gaitu espazio ezberdinetatik. Bitartean, taldearen planoak txandakatzen dira.

Aipagarriena Jonathan Davis abeslariak egiten duen "slapping" modukoa da, James Shaffer baxujolearen slappingarekin nahastuta.

Azkenik, System of a Down taldeko abeslariaren kanta bat dugu: "Empty Walls". Serj Tankianek estatubatuarren inperialismoaren satira bikaina bideratzen du kanta eta bideoarekin. Umeek jolasak ez direla martxan jarri behar erakusten digu filmak.

Serj Tankianen eta umeen lehen planoak esanguratsuak dira, bai eta hainbeste koloreen trataera ona.

Komiki musikalak!

Julen  BIGURI

Gaurkoan komikiak jorratuko ditugu, 9. artea hain zuzen ere. Komiki musikal asko badaude ere, bi nabarmendu eta gomendatuko ditugu: Mauro Entrialgoren Curiosidades del mundo del rock eta Manuel Bartualen ¡Escucha esto!.

Mauro Entrialgo 2003an kaleratu zuen bere komikia. Bertan, bere betiko irudi erraz baino landuetan rockaren inguruko parodia zoragarria egiten du. Musika munduan, bai industrian eta bai musikazaleen artean aurkitu ditzakegun bitxikeriak azaltzen dira liburuxka honetan. Gainera, Maurok, normalean egiten duen moduan, bere irudien antzeko umorea erabiltzen du, hasieran sinplea dirudiena, baina atzean lan handia dakarrena. Balorazioa: 8/10.

Manuel Bartualek, bestalde, umore landuagoa lantzen du musikaren egunerokotasunarekin jokatzen duen bitartean. Aro berri digitalak eta nostalgiak ere leku handia hartzen dute txisteetan. Nabarmentzekoa da Manuel Bartualek sortzen dituen diseinu eta maketazioak, artelan hutsak baitira. Marrazkiak, ordea, landuak badaude ere, Mauroren erraztasun horren modukoak dira. Balorazioa: 10/10.

Crazee Kids

 Asier KORTABARRIA

Gaur gomendio arraro batekin natorkizue, izan ere, talde edo abesti bat gomendatu beharrean beste blog bat gomendatuko dizuet, eta gainera iada oso gutxi aktualizatzen dena! Hala ere pena merezi du begirada bat ematea, izugarrizko bloga da eta! 

Blog-aren goiburua, klikatu bertan blogera sartzeko!

Giudari buruz hitzegitean (hemen) aipatu genuen hitzegingo genuela Glam-aren inguruan, eta blog hau musika estilo honetan aurkituko duzuen onenetakoa da. Frantziar orrialde honetan Glam-az gain, pub-rock-a, protopunk, powerpop... taldeak aurkituko ditugu, hau da, nolabait 70. hamarkadako kaleko rock'n'rolla aurkituko dugu. Estetikoki glam-aren bidea jarraitzen du, beti bootboy, smoothie, sharpie, skinhead, suedehead estiloak ere jorratuz.

Diskak aurkezterakoan ere "vintage" estilo oso zaindua

Ezagutarazten dituen talde guztiez gain guztiz gomendagarriak dira egiten dituen bildumak, doan deskarga daitezkeenak: Boot Power Vol.1etik 5era, Mob Rock (1970-1980) eta Sharpies Attack! Benetan ikaragarriak bilduma hauek. Gainera blogaren "vintage" diseinua eta irudia oso zaindua eta landua da, seguro gustuko izango duzuela, eman aukera bat!

Boot Power Vol.4-ren portada, "old school" guztiz!!

Crazee Kids

Melodiaren zerbitzura

 Egoitz INGUNZA

Definitzen zaila den taldea da Inspection 12. Edo Inspection Twelve. Pop-punka hari narratibo bezala erabiliz, euren abestiei metal, jazz edota country ukituak sartzen jakin izan dute. Betiere, melodiak eta ahots-armoniak asko landuz.

The John Carver Band folk taldeari buruz egindako sarreran aipatu nuen Inspection 12. 1994ean, punk amerikarraren eztanda eman zenean, hasi zuten euren ibilbidea, The Abobinable Snowmen of the Himalayas 12 izenpean. Hasiera batean Lagwagon eta NOFX bezalako taldeetan oinarritu ziren.

Green Day taldearen jarraitzaileak ere izan direla ez dute inoiz ezkutatu. Horren isla, A Different Shade Of Green: A Green Day Tribute (2003) diskoan egindako F.O.D. abestiaren bertsioa. Piano eta guzti. Weezer Worry Rock-en bertsioarekin batera, diskoko bertsiorik onena.

Taldeak sei estudio disko kaleratu ditu. 1996ko Come, Hefe, Come! lanetik hasita (15-16 urte zituztela), 2003ko Get Rad-eraino. Bai konposizio aldetik, bai grabazio kalitate aldetik diferentzia nabaria dago hasierako lanetatik azken bi lanetara.

Aipatu behar da taldearen egitura ez dela beti trinkoa izan. Boskote bezala hasi ziren, baina arazo ezberdinek taldea mugatu izan du, eta hirukote moduan pasa dute denbora gehiena. Azkenaldian taldearen egitura trinkotu egin da eta lau lagunek osatzen dute.

Baina, zergatik ez dute lanik kaleratu 2003tik? Taldearen jarraitzaileek askotan egiten duten galdera da. Pete Mosely gitarristaren esanetan, “intentsitatea jaitsi dugu eta taldea orain hobby antzeko bat bihurtu da guretzat”.

2001eko martxoaren 6an gertatutakoak agian, zer ikusia izan dezake ere bai. Egun horretan, taldeko bateriajolea zen Scott Shad-ek diabete shock bat sufritu zuen gidatzen zegoela, eta zendu zen. Gertaera horrek taldea bertan bera uzteko zorian egon zen.

Bi hilabete geroago In Recovery LPa kaleratu zen. Diskoko azken abestia, Elegy, Scott-en omenez idatzi zuten:

Taldeak aurrera jarraitu zuen, baina urteetan ez dute askorik egiten. Gehienez, urtero, gabon aldera, kontzertu bat ematen dute Jacksonvillen, euren sorterrian.

Rocknrolla izateko gida

Julen BIGURI

(KONTUZ! HURRENGO ARTIKULUAN AGERTZEN DIREN PROPOSAMENAK ZUEN BIZITZAN EZ APLIKATZEA GOMENDATZEN DA)

Beste egunean, rock 'n' roll izarra izatea zer ote zen pentsatzen nengoela, Liam Gallagher etorri zitzaidan burura. Nor eta Oasis eta Beady Eye taldeetako abeslari hooligan polemikoa. Eta, segituan, hiru kanta bururatu zitzaizkidan: "Rock 'n' Roll Star", "Slide Away" eta Cigarettes & Alcohol". Hirurak talde britainiarraren Definitely Maybe (1994) diskan daude eskuragarri.

Hasteko, rock 'n' roll izarra nahi izan baduzu, harroputza izateari ekin behar diozu, lagunen baino etsaien bilduma aparta lortuz. Horretarako, polemiketan sartu behar zara. Oso garrantzitsua baita zure marka identitate oldarkorra sortzea. Ahal den neurrian jendea pikutara bidali eta munduko musikari onenena izendatu behar duzu zeure burua. Horretarako, "Rock 'n' Roll Star" kanta dugu, Oasis taldea famatua ez zen urteetan egindako aldarrikapen paregabea: "You're all in my hands. Tonight, I'm a rock 'n' roll star".

Ez ezazu ahaztu izarrek ere sentimenduak dituztela, nahiz eta sentimendu nazkagarriak izan askotan. Gizatasun minimo hori lortzeko "Slide away" kanta dugu adibide bikaina. Amodiozko abestirik onenetarikoa, baina rocknrollen harroputzkeria alde batean utzi barik: "Now that you're mine, I'll find a way of chasing the sun".

Eta, amaitzeko, ez dugu inoiz drogen mundu iluna ahaztu behar. Drogak, azken finean, errebeldeen ikurra dira musikare munduan. Haien kontsumoa sustatzea eta behin edo behin pasatzea onena izango da. Drogei eta alkoholari egindako oda dugu "Cigarettes & Alcohol".

Lagunik gabeko bizitza labur eta polemikoa opa dizut! Long live rock 'n' roll!

Spaghetti western nostalgikoa

Julen BIGURI

Gustatzen zaigun nahaste borraste horietako emaitza da Danger Beach. Lachlan Thomas, Assassins 88 taleko sortzaileetako bat, gutterpunk-a alde batera utzi eta pop nostalgikoa lantzen hasi da. Hasierako xedea melodien bidez surferoen giroa lortzea bazen ere, spaghetti western-aren antzekoa lortu du. 

Milky Way diska.

Argitaratu duen diska bakarra, Milky Way bere etxeko logelan grabatu zuen. Hala ere, kalitate oneko abestiak atera dira grabazio horietatik. Ametsen mundu nostalgikoez jositako diska da emaitza. Kanten artean, "Apache" da onenetarikoa. Gainera, animaziozko bideoklip bikaina grabatu du Danger Beach-ek.

Diska hurrengo orrialdera igo du Lachlan Thomas-ek dohainik deskargatzeko:

http://www.dreamdamage.com/2010/07/danger-beach/

7. artea: Pulled Apart By Horses

Julen BIGURI

Gaurko honetan diskak alde batera utzi eta ikusentzunezko munduan sartuko gara, Pulled Apart By Horses-en bideoklipak aztertzen, alegia. Leedseko (Ingalaterra) taldeak post-hardcorea eta indie rocka nahasten ditu. Britainarrek album bakarra dute argitaratuta: Pulled Apart By Horses (2010) izenekoa. Hala ere, 2012ko urtarrilaren 23an Tough Love plazaratuko dela adierazi dute.

Hona hemen haien sei bideolipak, zein baino zein bitxiagoa:

"Meat Balloon" izeneko kanta honekin grabatu zuten haien lehen bideoklip ofiziala. Ikusten denez, estetika hardcorea lantzen dute, betiere umorearekin eta koloreekin jolastuz.

Biffy Clyro taldearekin egin zuten bira internazionalean Ferry batean bidaiatzen zeudela, "I've Got A Guestilst To Rory O'Hara's Suicide" abestiaren bideoklipa egitea bururatu zitzaien. Orduan, kamara hartu, mozorratu eta show-ari hasiera eman zioten. Emaitza: bideo barregarri eta entretenigarria.

Seguruenik, taldearen bideoklip onena da "Back To The Fuck Yeah"ren ikusentzunezko pieza. Edgar Allan Poeren estetika eta hardcorea batera datoz eskutik film honetan. El projecto de la Bruja de Blair pelikula burura datorkigu askotan muntaia zoragarri hau ikustean.

Niretzat diskaren kantarik hoberena den "High Five, Swan Dive, Nose Dive"ekin film bikaina sortu du britainiako taldeak. HDn hartutako bideo txiki ezberdinekin ia 3 minutuko artelana sortu dute. Kolorearen eta argiaren trataeraz gain, aipagarriena plano generalen eta plano oso hurbilen txandakatzea da. Gainera, irudien abiadura musika dramatizatzen du, gero eta abesti politagoa sortuz.

"Yeah Buddy"rekin bideorik bitxiena egin dute. Printzipioz loturarik gabeko irudiek muntai azkar eta harrigarria sortzen dute. Duda barik post-hardcore taldeak umorearekin planteatzen digu suntsiketaren inguruko bideoklip interesgarri hau.

Grabatu duten azkenengo bideoklipa da "I Punch A Lion In The Throat" abestiarena. Ikusentzunezko sei piezen artean txarrenetarikoa da, amateur eta irudi zikin ikutua dela eta. Noski, taldeak nahita erabili ditu errekurtso horiek, baina emaitza zalantzagarria da. Hala ere, txandakatzen dituen irudiak eta telebistaren ikutu hori izanda, batzuk gizartearen kritika polita ikusten dute, nahiz eta ez oso landua izan.